Alles Mullerthal oder wass

Maandag 13 oktober 2025. Mullerthal-Echternach, 18 km.

Vandaag dus weinig fietskilometers, dat hebben we in de middag ruimschoots "goedgemaakt" met een stevige wandeling.

Na een goed ontbijt in het klassieke hotel waar ook de koffie in zilveren kannetje werd geserveerd, zijn we even na tienen vertrokken na het nog chiquere hotel Bel Air in Echternach, route de Berdorf. In het verre verleden ben ik (Paul) vele malen langs dit hotel de zware klim naar Berdorf opgefietst en heb ik steeds gekeken naar de exotische Ferrari's en andere kostbare auto's die op de parkeerplaats van dit hotel in haar parkachtige omgeving stonden. Ferrari's hebben we er nu niet meer aangetroffen, maar wel een luxueuze ambiance.

Als vanzelfsprekend kunnen we, ver voor een gewone aankomsttijd, onze fietstassen daar achterlaten om zonder deze door te kunnen fietsen naar Echternach, een paar kilometer verder.

In Echternach zetten we de fietsen stevig op slot bij de oude bekende Cactus en wandelen we naar de kerk met het graf van Willibrordus. Daar is ook de Tourist Information en staan wegwijzers naar de wandelroute naar Berdorf.

Die route hebben we eerder gelopen, onder andere in 1992 met Helen als baby in een rek op de rug. Toch is er stiekem wat veranderd aan de route, ze lijkt nu (zelfs zonder baby op de rug) langer en zwaarder, onbegrijpelijk.....

Neemt niet weg dat de route heel, bijzonder, mooi is. Wolfsslucht, labyrint, rotsformaties, zo vind je ze nergens.

Er zijn veel herfstvakantie genieters op pad.

Na al dat moois zijn we ook blij in Berdorf aan te komen en daar, dicht bij de bushalte richting Echternach, een glaasje warme chocomel met een stukje gebak te kunnen nuttigen.

De bus (gratis..!) brengt ons terug naar de fietsen en die brengen ons naar het hotel.

Daar ervaar je meteen de luxe, het meisje aan de balie loopt mee naar de garage (stukje verder op het park) waar de fietsen gestald kunnen worden. Daarna loopt ze, na verteld te hebben over diner en ontbijt, ook mee naar de kamer op de eerste verdieping die ze voor ons open maakt en waar ze nog wat toelichting bij geeft.

De kamer heeft een groot balkon, maar daar hebben we nu niet veel aan.

Bij het diner lopen steeds drie echte ouderwetse kelners/kelnerin rond. Niks studenten die wat bij schnabbelen zoals in Nederland. De ene is voor het opnemen en serveren, de andere voor de drankjes en het bijschenken van de wijn en dan nog een voor het uitserveren en kijken of je nog een mini-broodje bij je amuse en kaas, of mogelijk wat anders wilt.

De overige gasten zijn merendeels navenant het hotel. We hebben veel plezier aan het bestuderen van het gebeuren.

Daarna gaan we, vermoeid van weer een leuke dag, naar de kamer.